Komando uğurlanışı…

Manzara vardır saatlik, manzara vardır günlük, aylık, yıllık ve asırlık…

Unutulmaz, unutamazsınız isteseniz de…

Zihninize çakılmıştır o…

Yıllar geçse de, korur tazeliğini…

Manzara, görüntü, görünüşte o kadar güzel görünmeyebilir, güzelliği o’na yüklenen anlam ve manadadır…

Yaşanılan anla, zamanla bağlantılı olarak…

Çirkin görüntüleri pek hatırlamak istemeyiz, zihnimizi kaçırırız o’ndan doğal olarak…

İşte televizyonlarda izlediğimiz bir görüntüye takıldı aklım, duygularım;

Komandolarımızın Afrin’e uğurlanışı…

Nasıl anlatsam, anlatabilir miyim ki?…

O manzarayı anlatamamak gerçekten anlatmak olur aslında…

Veda esnasında yakınlarının sarılmaları, dualar, zılgıtlar ve o atmosfer…

Sade o mu?...

Hayır...

Askerlerimizin tek kelimelik mesajları, televizyonlarda saatlerce yorumlara neden olan konuşmaları…

Birisine soruyorlar mesajınız var mı?

“Beklemesinler”…

Bir diğer Mehmed’imize nereye gidiyorsun?

“Kızıl Elma”…

Öbürü, “bu bizim için bir eğitim” diyor, bunun bir savaş ve ucunda ölüm olduğunu bile bile…

Ve diğer bir kahramanız “Düğüne gidiyoruz” diyor…

Gitti de…

12 şehidimizden birisi de o’ydu; Enes Sarıaslan…

Düğüne gider gibi gitti ve baka kaldık ardından…

Seyrediyordur bizi belki o’radan…

Unutulur mu bu manzara hiç?...

“Ateş düştüğü yeri yakar” demişler ama eksik demişler…

Yüreği olan herkesi yakıyor…

Tarihte okuduklarımızı canlı görüyoruz…

Rüyalarla gerçekleri karıştırır olduk…

Yedi düvele karşı çarpışan ve hiçbir sivile dokunmayan…

Darda kalmışa, hastaya, yaşlıya ulaşan…

Masum ve mağdurların imdadına koşan bir Ordu’muz var…

Ne kadar gururduysak, ne kadar şükretsek azdır Allah’a…

Ve herkes, hepimiz normal hayatımıza devam ediyoruz, onlar o’rada cansiperane savaşırken…

Dua’dan başka bir şey beklemeyen yiğitlerimize…

Bihakkın dua edebiliyor muyuz?...

İşte o manzara; Komandoların uğurlanışı…

Bize unutturmayacaktır Mehmed’imize duayı…