Uyuşan Beyin'ler

Ben o sokakların içinden geldim. Nefes aldığım her gün, uyuşturucuyla mücadele ettim, etmeye de devam edeceğim.

Yok olup giden çok insan gördüm. Gencecik bedenler, o uyuşturucu bataklığında hayallerini meze ederek, kendilerini bitirmeye devam ediyorlar.

Uyuşan beyinler, donmuş beyinler ne zaman çözülecek merak ediyorum.

Ne insan manzaraları var bir bilseniz. Kendinden başkasını düşünemeyen aciz insanlarla dolu etrafımız.

Yeterince mücadele etmiyoruz gibi.

Çocukluğumdan beri, hayalini kurduğum şeylerin peşinden koştum.

O hayalleri gerçekleştirmeye başladığımda çokca engelle karşılaştım.

 

Bir hayalim daha var.

Uyuşturucu ile mücadele konusunda bir dernek kurmak istiyorum.

Bu dernekte, yok olup giden hayatların önünü kesip, gençlerin hayalini gerçekleştirebilmesi için mücadele etmek istiyorum.

Gazeteciliğe başladığımdaş, ilk gittiğim haber; Sivil Düşünce Derneği’nin düzenlemiş olduğu, ‘Uyuştucu İle Mücadelede Ailelerle El Ele’ semineriydi.

Orada çok farklı insanlar gördüm.

Torununu bu bataklıktan kurturmaya çalışan bir dedemiz, çaresizce tedavi yöntemlerini dinliyor, torununu kurturmak için bir yolu arıyordu.

Bu tür seminerleri arttırmalıyız, bu tür dernekleri çoğaltmalıyız.

Gereken çalışmaları yapmalıyız.

Rehabilitasyon merkezleri kurmalıyız.

Bunları gönüllü şekilde yapacak çok insan vardır.

Ülkemizde belki de en büyük sorunların başında, nitelikli çalışan olmaması.

Bizler elimizden geleni yaptığımızda, bu ülkeye çok şey katacak o gençlerin, çözüm yolu olmalıyız.

Hiç kimse çıkıp da ‘benim derdim var’ ya da ‘ben buna mecburdum’ o yüzden kullandım demesin.

Her ne sebepten olursa olsun, böyle bir illete ‘mecbur’ olamazsın.

O gençlere, çocuklara sesleniyorum.

Şiddet mi gördün, tacize mi uğradın. Dışlandın mı? Her ne sebep varsa ortada, şöyle düşüneceksin; “Ben bunca çaresizliğin içinde dik durucam, ve bu ülke için, bana bunca eziyet verenlerin inadına iyi yerlere gelicem” demelisin.